حرف من حرف خودم نیست

حرف خاک حرف ریشه ست

حرف دیروز ندیده

حرف فردا و همیشه ست

صحبت سکوت سرد

آدمای توی قاب

حرف این صورتکا نیست

حرف اون ور نقاب

حرف تردید یه نسل

میون رفتن و موندن

بین خوابیدن تا ظهر

یا دم سحر پریدن

یکی باید بگه آخر من و تو کجای کاریم

وسط یه راه روشن یا هنوزم توی قاریم

یکی باید بگه آخ چرا رنگ ما پریده

چرا با این همه عینک هیچ کسی ما رو ندیده

تو بگو اگر حرفام واسطه تو شنیدنی نیست

من امروز و نگاه کن دیگه عکسام دیدنی نیست

حرف آخرو نمی گم

تا نگی خوابت پریده

هر کی رو دیوار گوشش

آخرین حرف و شنیده

حرف تردید یه نسل