مي گفتي : دختر استخونهات درشته و گرنه لاغري . چاق نبودم فقط يك صورت پادشاهي داشتم كه تو از همه بيشتر مي پسنديدي. . بعد كم كم حوصله ام سر رفت . تو رفتي بالاي سر ِ نقشه ها و من ماندم با آينه ها تنها

جلوي آينه مي ايستادم لبخند مي زدم ، گريه مي كردم و ژست مي گرفتم .

مچم را مي گرفتي كه خل شدي ؟ خل ؟ خل نبودم . تنها بودم صبح من نبودم وتوبيشتر از من خونه بودي بعد از ظهر ها من نبودم و تو بالاي سرِ نقشه هات .

- برات ماشين بخرم حالت خوب مي شه ؟

- آره .

دستهام محكم بغلت كرد.

- آره مي خوام .

- دختر خوبي مي شي ؟

- آره مي شم .

بعد يك روز ، يك روز سردِ زمستوني . اومدي خونه چشمام رو بستي به زور مرا بردي جلوي در چشمهام رو باز كردي .

- اين اسب سفيدت .

اسب سفيثد خوشگل بود اونقدر كه ديگه بعد از ظهر ها حوصلم سر نمي رفت . با اسب سفيد همه جا مي رفتم . تو نبودي اسب سفيد مال من بود . مي خنديدي : من اسب سياهم رو دارم كار دارم تو برو.

من و اسب سفيد مي تازونديم . مي گفتي : يك وقت سر از آخر دنيا در نياري .

- باشه مواظبم .

مواظب نبودم . پرواز رو دوست داشتم .

- اما اسب سفيد كه پرواز نمي كنه .

- مجبورش مي كنم.

مي خنديدي : خودت رو بكشتن ندي ؟

كشتن ؟ هميشه9 از كشتن سوسك و مورچه بدم مي آمد .چه برسه به كشتن خودم واسب سفيد . نه امكان نداشت . شوخي بود همه اش شوخي بود . يك شوخي زشت .

- پرواز به كشتنت نده ؟

- نه مطمئن باش .

مطمئن بودم كه نمي ميرم . موهات رو شونه كردي .

- بيرون چيزي نمي خواي ؟

- نه چي ؟ لباس براي تن اين صورت ؟ لوازم آرايش براي اين بخيه ها ؟ غذا؟

نه از اول هم بلد نبودم غذا درست كنم .

در را بستم نشستم روي ِ تخت به دور اتاق نگاه كردم . حالا همه چيز عوض شده . مثل اونروز هايي كه همه جاي اتاق پر بود از عكس هاي عروسيمون يا گل هاي سرخ و قرمز ون زرد نيست . حالا همه چيز خاكستري شده حتي كوه هاي پشت پنجره ي اتاقمون .

- بيا دختر چقدر كندي .

كند نه ورزشكار نبودم نمي تونستم از كوه بالا برم .

- بيا دستمو بگير .

گرفتي . گفتي : هميشه دستت ، خودت رو به من بسپار .

پايم را يك جاي محكم گذاشتم و خودم رو كشيدم بالا ، بالاي سرم بودي . كمك كردي كنارت ايستادم . بغلم كردي : دختر تمرين كني ياد مي گيري .

كوه را دوست داشتي مي گفتي حالا با زنم مي رم يه زماني با دوستام مي رفتم .

اما زنت كه پاي كوه رفتن نداشت . توانش را هم نداشت نفس كم مي آورد.

- آسم نداري ؟

- نه.

- مطمئني ؟

- آره .

- چرا نفس نفس مي زني .

- نمي دونم .

اصلا ً نفس زدن به كوه ربط نداشت . هر وقت تو در خانه را باز مي كردي نفس نفس زدنم شروع مي شد هر وقت تلفن مي زدي كه دير مي رسي خونه هر وقت كه روي نقشه هايت خم مي شدي .- يك جور ژست يا يك جور بيان احساسات ؟

مي گفتي : وقتي ناراحت مي شي نفس زدنت با وقتهايي كه خومشحالي فرق مي كنه ؟

- فكر مي كني .

يادت هست دومين بار كه اومدم اينجا گفتي دست به هيچ چيز نزن . نه من از تغيير خوشم مياد نه او مواظب باش.

مواظب نبودم . نمي خواستم مثل آدم هاي ترسو زندگي كنم . من حضور داشتم و مي خواستم او هم از حخضور من با خبر بشه .براي همين اونروز گل سرم رو زير بالش جا گذاشتم . فهميده بود اونوقت مجبور شدم دو هفته پيشت نيام . مي گفتي نشسته كنارت ولت نمي كنه .

- بذار برم .

- كچا؟

- خونه.

- خونه ي تو اينجاست .

- نه اينجا نيست مي خوام برم من جاي ِ اونو غصب كردم .

- تو جاي كسي رو غصب نكردي اينجا جاي خودت خودِ خودت.

- نه من اونو بيرون كردم .و حالا اين دختره اومده تا منو بيرون كنه قيافش شبيه همون روزهاي منه .

- بس كن خواهش مي كنم .

دوباره دچار هذيان شدي هر روز بيشتر از روز قبل درون توهمت فرو مي ري هر روز دورتر مي شي. اصلاً فرق كردي با دختر روز اول كه اومده بود اينجا. چه چيز باعث شد تو بياي و موندگار بشي. و اونو بيرون كني تو جوون بودي و پرز شور و اون پير شده بود . نه نه اجازه بده تمامش كنم . توضيح بدم كه چرا اولين بار كه توي ِ خيابون بين اون همه ماشين سوار ماشين من شدي برعكس همه ي راننده ها فقط يك بوق برات زدم . تو اومدي سوار شدي يك چيزي مثل سرنوشت ترا هل داد طرفِ من وقتي نشستي تو ماشين يك لبخند خيلي قشنگ زدي و منكه مغرور از اينكه شكارت كردم. پام رو گذاشتم رو گاز . نه دهنت رو اينجوري نكن تو خودت خوب مي دوني كه همون اول بهت

جلوي آينه مي ايستادم لبخند مي زدم ، گريه مي كردم و ژست مي گرفتم .

مچم را مي گرفتي كه خل شدي ؟ خل ؟ خل نبودم . تنها بودم صبح من نبودم وتوبيشتر از من خونه بودي بعد از ظهر ها من نبودم و تو بالاي سرِ نقشه هات .

- برات ماشين بخرم حالت خوب مي شه ؟

- آره .

دستهام محكم بغلت كرد.

- آره مي خوام .

- دختر خوبي مي شي ؟

- آره مي شم .

بعد يك روز ، يك روز سردِ زمستوني . اومدي خونه چشمام رو بستي به زور مرا بردي جلوي در چشمهام رو باز كردي .

- اين اسب سفيدت .

اسب سفيثد خوشگل بود اونقدر كه ديگه بعد از ظهر ها حوصلم سر نمي رفت . با اسب سفيد همه جا مي رفتم . تو نبودي اسب سفيد مال من بود . مي خنديدي : من اسب سياهم رو دارم كار دارم تو برو.

من و اسب سفيد مي تازونديم . مي گفتي : يك وقت سر از آخر دنيا در نياري .

- باشه مواظبم .

مواظب نبودم . پرواز رو دوست داشتم .

- اما اسب سفيد كه پرواز نمي كنه .

- مجبورش مي كنم.

مي خنديدي : خودت رو بكشتن ندي ؟

كشتن ؟ هميشه9 از كشتن سوسك و مورچه بدم مي آمد .چه برسه به كشتن خودم واسب سفيد . نه امكان نداشت . شوخي بود همه اش شوخي بود . يك شوخي زشت .

- پرواز به كشتنت نده ؟

- نه مطمئن باش .

مطمئن بودم كه نمي ميرم . موهات رو شونه كردي .

- بيرون چيزي نمي خواي ؟

- نه چي ؟ لباس براي تن اين صورت ؟ لوازم آرايش براي اين بخيه ها ؟ غذا؟

نه از اول هم بلد نبودم غذا درست كنم .

در را بستم نشستم روي ِ تخت به دور اتاق نگاه كردم . حالا همه چيز عوض شده . مثل اونروز هايي كه همه جاي اتاق پر بود از عكس هاي عروسيمون يا گل هاي سرخ و قرمز ون زرد نيست . حالا همه چيز خاكستري شده حتي كوه هاي پشت پنجره ي اتاقمون .

- بيا دختر چقدر كندي .

كند نه ورزشكار نبودم نمي تونستم از كوه بالا برم .

- بيا دستمو بگير .

گرفتي . گفتي : هميشه دستت ، خودت رو به من بسپار .

پايم را يك جاي محكم گذاشتم و خودم رو كشيدم بالا ، بالاي سرم بودي . كمك كردي كنارت ايستادم . بغلم كردي : دختر تمرين كني ياد مي گيري .

كوه را دوست داشتي مي گفتي حالا با زنم مي رم يه زماني با دوستام مي رفتم .

اما زنت كه پاي كوه رفتن نداشت . توانش را هم نداشت نفس كم مي آورد.

- آسم نداري ؟

- نه.

- مطمئني ؟

- آره .

- چرا نفس نفس مي زني .

- نمي دونم .

اصلا ً نفس زدن به كوه ربط نداشت . هر وقت تو در خانه را باز مي كردي نفس نفس زدنم شروع مي شد هر وقت تلفن مي زدي كه دير مي رسي خونه هر وقت كه روي نقشه هايت خم مي شدي .- يك جور ژست يا يك جور بيان احساسات ؟

مي گفتي : وقتي ناراحت مي شي نفس زدنت با وقتهايي كه خومشحالي فرق مي كنه ؟

- فكر مي كني .

يادت هست دومين بار كه اومدم اينجا گفتي دست به هيچ چيز نزن . نه من از تغيير خوشم مياد نه او مواظب باش.

مواظب نبودم . نمي خواستم مثل آدم هاي ترسو زندگي كنم . من حضور داشتم و مي خواستم او هم از حخضور من با خبر بشه .براي همين اونروز گل سرم رو زير بالش جا گذاشتم . فهميده بود اونوقت مجبور شدم دو هفته پيشت نيام . مي گفتي نشسته كنارت ولت نمي كنه .

- بذار برم .

- كچا؟

- خونه.

- خونه ي تو اينجاست .

- نه اينجا نيست مي خوام برم من جاي ِ اونو غصب كردم .

- تو جاي كسي رو غصب نكردي اينجا جاي خودت خودِ خودت.

- نه من اونو بيرون كردم .و حالا اين دختره اومده تا منو بيرون كنه قيافش شبيه همون روزهاي منه .

- بس كن خواهش مي كنم .

دوباره دچار هذيان شدي هر روز بيشتر از روز قبل درون توهمت فرو مي ري هر روز دورتر مي شي. اصلاً فرق كردي با دختر روز اول كه اومده بود اينجا. چه چيز باعث شد تو بياي و موندگار بشي. و اونو بيرون كني تو جوون بودي و پرز شور و اون پير شده بود . نه نه اجازه بده تمامش كنم . توضيح بدم كه چرا اولين بار كه توي ِ خيابون بين اون همه ماشين سوار ماشين من شدي برعكس همه ي راننده ها فقط يك بوق برات زدم . تو اومدي سوار شدي يك چيزي مثل سرنوشت ترا هل داد طرفِ من وقتي نشستي تو ماشين يك لبخند خيلي قشنگ زدي و منكه مغرور از اينكه شكارت كردم. پام رو گذاشتم رو گاز . نه دهنت رو اينجوري نكن تو خودت خوب مي دوني كه همون اول بهت گفتم زن دارم و فقط مي خوام روزي يك بار باهات دور بزنم . تو كافي شاپ پشت همون ميز كه حلقه هاي دود رو فوت مي كردم تو صورتت. بهت گفتم كه عاشق زنم هستم . د.سش دارم . حتي اگر پير به نظر برسه . و زشت و چاق و كوتاه .اما من همين جوري قبولش دارم. آره يكدفعه به من خنديدي . نه به من پوزخند زدي كه معني اش شايد اين بود يك زن زشت دوستداشتني . دست بردار من بهت گفته بودم هر نوع رابطه ي ما به معني ازدواج نيست . كه تا وقتي همين جور برام بموني خرجت رو مي دم تاءمينت مي كنم . برات جون هم مي دم اما دست از سر زنم بر نمي دارم . من اونو مي خوام . پشت همون ميز گفتم مي خواي بيا قصر زنم رو ببين . آوردمت خونه .

- بيا تو كسي نيست .

كسي نبود بود درگير بود درگير نوشتن و فعاليت . قبل از تصادف اين طور بود اما بعد خانه نشين شد بهم اعتماد داشت روزهاي طولاني نبود اما از من نمي ترسيد قبل از تو دختر خونه نياورده بودم . هميشه بيرون از خونه مي ترسيدم دستم رو بشه . و تو دستم رو رو كردي بچه نداشتيم از اول هم قرار نبود بچه داشته باشيم چه برسه بعد از تصادف وحشتناك . ما ازدواج و تعهدي در عين استقلال داشتيم و نيازي نبود كه با بچه خودمون رو درگير كنيم . بلند نبود . نازك اما پير شده بود . برعكس تو كه كوتاه بودي و چاق اومدي تو نشستي روي ِ تخت درست مثل اونروزهايي كه او روي تخت مي نشست دستهايش را ستون كمرش مي كرد . و من كه بر مي گشتم نگاهش مي كردم : دختر صبر داشته باش . آرام بود از بيان احساساتش خودداري مي كرد فقط يك گوشه اي مي داد و تمام . عاشق خاكستري بود . مي گفت : سياه و سفيد ندارم . خاكستري رنگ ِمرو علاقهمه . مي نوشت زياد گفتم زن دارم و فقط مي خوام روزي يك بار باهات دور بزنم . تو كافي شاپ پشت همون ميز كه حلقه هاي دود رو فوت مي كردم تو صورتت. بهت گفتم كه عاشق زنم هستم . د.سش دارم . حتي اگر پير به نظر برسه . و زشت و چاق و كوتاه .اما من همين جوري قبولش دارم. آره يكدفعه به من خنديدي . نه به من پوزخند زدي كه معني اش شايد اين بود يك زن زشت دوستداشتني . دست بردار من بهت گفته بودم هر نوع رابطه ي ما به معني ازدواج نيست . كه تا وقتي همين جور برام بموني خرجت رو مي دم تاءمينت مي كنم . برات جون هم مي دم اما دست از سر زنم بر نمي دارم . من اونو مي خوام . پشت همون ميز گفتم مي خواي بيا قصر زنم رو ببين . آوردمت خونه .

- بيا تو كسي نيست .

كسي نبود بود درگير بود درگير نوشتن و فعاليت . قبل از تصادف اين طور بود اما بعد خانه نشين شد بهم اعتماد داشت روزهاي طولاني نبود اما از من نمي ترسيد قبل از تو دختر خونه نياورده بودم . هميشه بيرون از خونه مي ترسيدم دستم رو بشه . و تو دستم رو رو كردي بچه نداشتيم از اول هم قرار نبود بچه داشته باشيم چه برسه بعد از تصادف وحشتناك . ما ازدواج و تعهدي در عين استقلال داشتيم و نيازي نبود كه با بچه خودمون رو درگير كنيم . بلند نبود . نازك اما پير شده بود . برعكس تو كه كوتاه بودي و چاق اومدي تو نشستي روي ِ تخت درست مثل اونروزهايي كه او روي تخت مي نشست دستهايش را ستون كمرش مي كرد . و من كه بر مي گشتم نگاهش مي كردم : دختر صبر داشته باش . آرام بود از بيان احساساتش خودداري مي كرد فقط يك گوشه اي مي داد و تمام . عاشق خاكستري بود . مي گفت : سياه و سفيد ندارم . خاكستري رنگ ِمرو علاقهمه . مي نوشت زياد مي نوشت نه مي دونم كه مي دوني او حتي داستانهايي از خيانتا مردِ موردِ علاقه اش مي نوشت . هميشه بهش مي گفتم اگر قهرمان زن داستان تويي پس من مردِ خيانتكارم.

مي گفت : نه تو نيستي . اين من يك من ِ تخيلي شكست خورده است . اصلاً تو خونش نيست و نبود. طاقتش را هم نداشت . بخاطر همين اولين بار كه فهميد بهش خيانت كردم نشست تو خونه يك هفته يا دو هفته بغ كرد اما گريه اصلاً زاري ابدا ، دريغ از يك ذره التماس نشست روبروم اخم هاش رو تو هم كرد و نگام كرد نگام كرد انگار كه مي خواست از تو چشم هايش تا چشم هاي من همه حرف هايش را بريزد . بيرون و ريخت . تو نگاهش هم تحقير بود هم اهانت و فحش هم عشق بود هم تنفر و انزجار همه جورِ بود منو زجر مي داد كه التماس نمي كرد . و حتي نگاهش همه چيز را با هم داشت . كاش فقط تنفر بود يا فقط اهانت . همين رفتار باعث شد كه من لج كنم و دو هفته بعد وقتي كه دوباره پايش را از خانه بيرون گذاشت تو رو آوردم تو هم رحم نكردي همه ي لباس هاي خاكستريش رو پو شيدي و جلوي آينه ها رژه رفتي . حتي به رژ ها و گيره هايي كه موهاي كوتاهش را تزئين مي كرد رحم نكاردي همه را امتحان كردي يك مقداريش رو هم كش رفتي بعد از تو حموم بيرون اومد جلوي ميز توالت ايستاد و يك نگاه كرد به لوازم آرايش روي ِ ميز و پرسيد : خيلي لوازم آرايش دوست داره ؟

- كي ؟

- همون دختره كه مثل من خودش رو آويزيون گردنت مي كنه و سرش رو تكيه مي ده به شونت .

آره باور كن . باور كن مظلوميت تو صداش بود تو كه خبر نداري ما همان سال اول ازدواج قرار گذاشتيم هر وقت از هم خسته شديم طرف ديگه قبل از اينكه طرفش خيانت كنه بره . شايد فهميده بود اما همين بودِ نصفه و نيمه ي من برايش كافي بود فهميده بود جمعه صبح ها با يكي غير از خودش مي رم كوه . شايد فكر مي كرد چون تنگي نفس داره اما نه بخاطر تنگي نفسش نبود بخاطر چيز مهم تري بودقرار گذاشتيم هر وقت از هم خسته شديم طرف ديگه قبل از اينكه طرفش خيانت كنه بره . شايد فهميده بود اما همين بودِ نصفه و نيمه ي من برايش كافي بود فهميده بود جمعه صبح ها با يكي غير از خودش مي رم كوه . شايد فكر مي كرد چون تنگي نفس داره اما نه بخاطر تنگي نفسش نبود بخاطر چيز مهم تري بودما ماها بود جدا از هم مي خوابيديم ديگه هيچ اشتياقي براي هم نداشتيم و خوب همين بي اشتياقي باعث مي شد دور از هم بمانيم . حتي خيانت كنيم نه نه توجيه نمي كنم . من خيانت كردو و نمي خوام روي اشتباهاتم سرپوش بذارم . يه جوري كه انگار او خيانت كرده اما به من حق بده دوستش داشتم و مي خواستم اين زندگي را همين جور حفظ كنم اما به خودم حق خيانت مي دادم و اينجوري بود كه همون روز وسايلش را جمع كرد و رفت . جلويش را نگرفتم اصرار يا حتي التماس نكردم . نمي خواستم بيشتر از اين خردش كنم يا تحقيرش كنم اينجا ديگه جاي اون نبود تنها چيزي كه گفت اين بود كه همان روز اول كه تو گل سرت رو زير بالش جا گذاشته بودي او خونه بوده و قبل از اينكه ما بيايم خونه او در حال دوش گرفتن بوده . خونه بود وقتي تو دستت رو ستون كمرت كرده بودي و من كه گفتم : دختر صبر داشته باش . رفت صبر هم نكرد كه عذر خواهي كنم . شايد نمي خواست التماسش كنم كه بماند با تو بماند .

نه من به خيانتم افتخار نمي كنم . به اينكه ترا هم شكار كردم افتخار نمي كنم . هردوي اينها قسمتي از سرنوشت من بود . و بايد اتفاق مي افتاد و اصلاً هم مهم نيست كه اول با تو بودم يا با او هر چند كه خيلي وقتها خودم هم نمي دونم . سوار شد سوار اسب سفيد پايش را گذاشت روي ِ گاز و رفتنه نه دستهات رو از روي زخم صورتت بردار بعد ها خيلي خيلي بعد ها يك روز كه تو اينجا روي تخت دراز كشيده بودي تلفن زنگ زد من صدايم لرزيد آن طرف خط يك نفر گفت خانم شما سه هفته پيش تصادف كرده ، نفهميدم چي شد ، شايد تقصير من بود كه گذاشتم بره . قاب عكسش رو نگاه كردم نذاشتم بهش دست بزني اما همون روز همون موقع كه با آن طرف خط در مورد تصادف صحبت مي كردم با مشت زدي روي قاب عكس. دويدم طرفت . شيشه قاب عكس تو صورتش فرو رفته بود و باريكه ي خون مي چكيد از دستهاي تو كه قاب را گرفته بود نه اصلاً شك نكن همه ي اين ها اتفاق افتاده .

- سلام ، حالت خوبه ؟

- نه خوب نيستم خيلي وقته كه حالم بده . از همون روزي كه تو حموم بودم تو همون دختره رو كه سرش رو روي شونه ها مي گذاشت آوردي تو خونه اينجوري شكستم تعجب نداره آدم ده تا كه جون نداره يه جون داره و اگر اون جون بذاره بره ...نه تو مرد زندگيم بودي بلند بودي چهارشانه با موهاي مجعد نه نمي خوام توصيفت كنم. مثل الان نبودي با موهاي سفيد شقيقه ات خودت گفتي هركي فهميد طرف مقابل خسته شده بره . اما من كه خسته نشده بودم . من كه عاشقت بودم من كه بودم كم بودم پاي خوندن ها و نوشتن هاي مداوم بودم اما تو گذاشتي رفتي با يك دختر كه سوار اسب سياهت كردي اومد تو خونه و من كه همه چيز رو شنيدم .

- بيا تو كسي نيست .

نبودم هيچوقت نبودم هميشه فكر مي كردم كه هستم . اما تو نشون دادي كه كم بودم يا اصلاً نبودم .مثل من دستهاش رو ستون كمرش كرده بود و به تو نگاه مي كرد. نه خودم ديدم كه ريز مي خنديد بلند شد كمد لباس هام رو بيرون ريخت يه تاپ شلوارك خاكستري تنش كرد . بلند بود و نازك انا جوون بر عكس من كه كوتاه بودم وپير و چاق با يك صورت شكسته . خنديد بهش گفته بوديزن داري عكس رو ديد پوزخندي زد كه معني اش شايد اين بود : خيلي پيرِ . پير نبودم يعني خيلي پير نبودم ، جوان هم نبودم يك حد وسط ميان سالي با شكستگي پوست صورت . پرسيدم : لوازم آرايش دوست داره ؟

- كي ؟

- همون كه آويزون مي شد از گردنت بلند و بالا .

نه اجازه بده تموم نشده هنوز سنگيني مي كنه مثل اين وصله پينه هاي روي ِ صورتم . قاه قاه خنديدم اونقدر كه سرم از قاب اسب سفيد بيرون زد . دروغ نبود او بود وجود داشت من بودم كه نبودم يا كم بودم .

- بيا بريم خونه .

- نه اونجا خونه من نيست من خيلي وقت پيش از اين جا رفتم .

- بيا . برگرد كسي خونه نيست هيچ وقت نبوده نه بالاي سرِ يك غذاي شور نه روي ِ تخت خواب دو نفريمون . اسباباشو جمع كرد و رفت همين امروز كه فهميد تو تصادف كردي .

- نه اون همون جاست ( مي بينيش جلوي ِ آينه قدي نشسته لوازم آرايشش رو پهن كرده روي ِ زمين و به تو كه بالاي سرش ايستادي نگاه مي كنه مي خواد خط چشمش رو مورب و بلند بكشي . )

- نه نمي خوام مي خوام برم دنبالش مي خوام برگرده خونه.

دستهاش رو گذاشت روي ِ صورتِ تيكه پارش.

- منو بيرون مي كني؟

- تو اصلاً مال ِ اين جا نبودي كه بيرونت كنم پاشو برو نمي خوام ببينمت.

بلند شد جلوي ِ آينه ايستاد . ببين صورتم رو بخاطر تو تيكه پاره شده دپس چرا اونروز اومدي بيمارستان دنبالم ؟

- فكر مي كردم مي تونيم دوباره شروع كنيم اما نشد.

- نه اجازه بده داشت مي شد اما اون نذاشت .

- بس كن لباس هات رو جمع كن سوئيچ اسب سفيدت رو بردارو برو.