آن زن

دو باره ::::::::فراخوان «ائتلاف فعالان و گروه های جنبش زنان» علیه لایحه «حمایت از خانواده»

bonbasst — Wed, 20 Aug 2008 17:26:58 GMT

فراخوان را دوباره گذاشتم تا باز هم بروز کرده باشم و باز هم موقع جستجو در گوگل نام فراخوان را ببینید. حنی اگر شده هر روز با فراخوان بروز کنم این کار را خواهم کرد!

فعلا تنها کاری است که از دستم بر می آید.

امروز سرنوشت خانواده های ایرانی، وارد مرحله حساس و تعیین کننده ای شده است. مجلس هشتم، تصمیم دارد تا لایحه ای را به نام «لایحه حمایت از خانواده» (که در میان فعالان جنبش زنان به «لایحه ضدخانواده« شهرت یافته) در مجلس شورای اسلامی به تصویب برساند. این لایحه که در شهریورماه سال گذشته (1386) از سوی دولت نهم به مجلس ارائه شد، در 18 تیرماه امسال (1387) به تصویب کمیسیون حقوقی و قضایی مجلس رسید و هر روز بیم آن می رود که در صحن علنی مجلس به تصویب قطعی برسد.

در لایحه «ضدخانواده» بر «بی حقوقی» زن ایرانی در قوانین موجود صحه گذاشته شده است و نه تنها به لغو کامل قانون تعدد زوجات و تاکید بر «تک همسری» صحه نگذاشته، بلکه ازدواج مجدد مردان را صرفا به شرط تمکن مالی (و تعهدی بدون ضمانت اجرایی) تشویق می کند.

در لایحه «ضدخانواده» نه تنها بر مسئله «بی حقوقی کامل زنان در امر طلاق» تاکید کرده بلکه با طولانی کردن روند طلاق آنان را با دشواری های بیشتری مواجه ساخته است.

در لایحه «ضدخانواده» نه تنها ازدواج موقت (صیغه) برای مردان متاهل را منع نکرده، بلکه حتا لزوم ثبت این ازدواج را نیز منتفی دانسته است.

در لایحه «ضدخانواده» نه تنها حق بدون قید و شرط زنان برای اشتغال را به رسمیت نشناخته، بلکه بر ای تنها «پشتوانه» (از سر ناگزیری شان) یعنی «مهریه» نیز پیش از دریافت آن، مالیات تعیین کرده است.

در لایحه «ضدخانواده»، نه تنها هیچ اثری از «حمایت از خانواده» دیده نمی شود، بلکه با تایید قوانین عقب مانده و غیرانسانی، کانون خانواده های امروز را به سمت «تزلزل» و «ناپایداری» هرچه بیشتر سوق می دهد.

با توجه به موارد بالا، به روشنی می بینیم که در این لایحه، به جای «حمایت» از کیان خانواده، متاسفانه «ضدیت» با زندگی انسانی بین زن و مرد در خانواده ها موج می زند.

مفاد غیرانسانی «لایحه ضدخانواده» مذکور، درحالی از سوی دولت به طرزی «غیرمسئولانه» به مجلس ارائه شده، که ما هر روز شاهد فجایع انسانی ناشی از حضور قوانین نابرابر موجود بر زندگی میلیون ها خانواده ایرانی، افزایش حیرت انگیز جنایت و «خشونت» علیه زنان و کودکان، و روند تصاعدی افزایش انواع آسیب های اجتماعی (از جمله افزایش همسرکشی به واسطه نبود حق طلاق) در این کشور پهناور هستیم. دادگاه های خانواده مملو از پرونده زندگی های به بست رسیده ای است که اگر قوانین نابرابر موجود، تغییر می یافت، به یقین، رو به کاهش می گذاشت.

از این روست که ما امضاء کنندگان این فراخوان که سال هاست با تعهد و دلسوزی برای جلوگیری و کاهش فجایع انسانی ناشی از این قوانین تلاش کرده ایم، اکنون گرد هم آمده ایم تا در این مقطع سرنوشت ساز زندگی زن ایرانی، با شکل دهی به یک ائتلاف بزرگ بتوانیم با یاری گرفتن از هر روش ممکن و با اتکاء به هر آن چه در توان داریم و به پشتوانه همدلی و نیروی جمعی مان، از تصویب این لایحه ضدخانواده در مجلس جلوگیری به عمل آوریم.

به این سبب، دست یاری به سوی تمامی هموطنانمان دراز می کنیم، به سوی ایرانیان آزاده ای که به سرنوشت زنان کشورشان و نیز به زندگی عادلانه بین زن و مرد در خانواده ای بر مبنای انسانیت و عطوفت می اندیشند، از همه هم وطنان از هر گروه و دسته، و با هر ایدئولوژی و مرام و از هر قوم و مذهب و جنسیتی، در هر کجای عالم که زندگی می کنند تقاضا داریم با پیوستن به این ائتلاف و به کارگیری تجربه و توان شان، برای جلوگیری از تصویب این لایحه، زنان هموطن خود را یاری دهند.

گروه ها و سایت های اولیه ای که به این فراخوان پیوسته اند :

تغییر برای برابری

کانون زنان ایرانی

مدرسه فمینیستی

میدان زنان

انجمن روزنامه نگاران زن ایران – رزا

کانون مدافعان حقوق بشر

کانون هستیا اندیش

کمیته مادران کمپین

کمیسیون بانوان دفتر تحکیم وحدت

کمیته حقوق بشر سازمان دانش آموختگان ایران(ادوار تحکیم)

مادران صلح

مجمع زنان اصلاح طلب

سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان

کانون دانشجویان و دانش آموختگان مستقل استان قزوین

کمپین یک میلیون امضا در کالیفرنیا

کمیتۀ کارگاههای کمپین تهران

شبکه فرهنگی ایرانیان اروپا

کانون پژوهش فرهنگ ایران – سوئد

کمیته دانشجویی دفاع از زندانیان سیاسی

سایت صدای مردم

برای پیوستن به این ائتلاف اسامی خود را به این آدرس ایمیل بفرستید

layehe.zedekhanevadeh@gmail.com

اطلاعات بیشتر را در وبلاگ ائتلاف گروهها و فعالان جنبش زنان علیه لایحه ضد خانواده ببینید

http://www.layehe.blogfa.com

فردا لایحه در مجلس مطرح می شود من هنوز "نه "می گویم!

bonbasst — Mon, 18 Aug 2008 15:15:18 GMT

بهانه ی خوبی است اگرچه دیگر صبرمان تمام شده است .کم توهین و تحقیر نشده ایم که حالا بنشینیم و نگاه کنیم تصویب لایحه ای که تنها قصدش به چالش کشیدن بنیان خانواده است و قدرت نمایی آقایانی که سینه سپر کرده اند تا زنان را خانه نشین کنند و کم هم موفق نبوده اند به لطف زنانی که برایشان فرقی نمی کند آقای خانه ی شان با او باشد یا همسر دیگری هم داشته باشد و تازه دورشان را آن قدر بچه و فلان مجلس و مهمانی و یا حتی روضه و ختم قران گرفته است که دیگر مجالی نیست برای فکر کردن به چیزی به نام حق زن.

و خوب کم هم نیستند آقایانی که تا زنشان دم برآورد به لطف کمربندی که به سختی شلوارشان را نگه داشته است زن را سیاه وکبود کنند و خوب تعجب هم ندارد.

اما بهانه ی خوبی است طرح نه به لایحه حمایت از خانواده که زنانی که اهل تفکر و تعقل اند را این طور بسیج کرده است آدم هایی از طیف های مختلف نشسته اند و اعتراض شان را نوشته اند یا حتی بیان کرده اند . تا فردا که مشخص شود لایحه در مجلس بررسی می شود یا خیر؟

پی نوشت :

این روزها آدم های زیادی از من شنیده اند که دنیا کوچک است . دنیا برای من به طور اخص این روزها آن قدر کوچک شده است که هر روز به طور اتفاقی با آدم هایی که سالها ست ندیدمشان در خیابان و حتی کوچه و یا در آلبوم شخصی دوستی برخورد می کنم ادم هایی یا که خودشان را می شناسم و یا ادم هایی شبیه به انها را.

و تازه آدم هایی را می بینم که سالها با من بودند سال ها کنارم بودند و کم دیدمشان و حالا خوب که چشم هایم را باز می کنم حضورشان مایه ی آرامش است.

دوستش دارم و دوستم دارد هر چندگهگاه سایه ای بیفتد این میانه بر روی باممان اما بام خانه مان دو هوا ندارد تنها هوای سرد و برفی است که ما را به آغوش هم می کشاند و از گرمایی که بخواهد ما را از هم دور کند خبری نیست .

سردم است بوی پاییز می آید.

آقایان بس است! و متن فراخوان ائتلاف فعالان و گروه های مختلف جنبش زنان

bonbasst — Mon, 11 Aug 2008 15:54:18 GMT

آقایان بس است شما به اندازه ی سی سال تفکر مرد سالارانه را با کمک دین پرورانده اید در پی و ریشه هر مرد به اصطلاح روشنفکر امروزی نیز می توان آنچه شما سالها پیش ترویج کردید را یافت . بس است به کدام مقصد چنین شتابان می روید آن قدر که حتی می خواهید از بیخ و بن بنیاد خانواده را ریشه کن کنید.هنوز توجیحی برای قوانین اسلامی تان نیافته اید توماری نو بدست گرفته اید تا آخرین بازمانده ی هویت زن را از روی زمین این کشور بردارید .آقایان اگر توجیح قانون تملک مالی برای ازدواج دوم و سوم برای آقازاده هاست که خوب آقایان مجازند و اگر برای میلیونر هاست که آنها خود دوای دردشان را در گوشه و کنار این شهر خواهند یافت .

این دیگر چه "صیغه " ای است که نتنها قبل از بیان شما در موارد قانون مجاز بود که بدون اجازه ی قانون نیز به لطف تفکر سنتی ایرانی به قدر کافی رواج یافته است که احتیاجی به بیان دوباره اش نبود.

مگر کم هستند مردانی که دخترانشان را بدون ثبت محضری به شوهری می دهند اما با این تفاوت که دیگر موضوع جریمه زندان مردان نیست موضوع گرفتن مالیاتی است از مردانی که به لطف تمکن مالی شان زنی را به همسری گرفته اند و خوب با پرداخت دو تا ده میلیون ریال کمکی هم به اقتصاد بی پایه کشور خواهند کرد.

بدون گرفتن حضانت از زنان نیز کودکان ما به اندازه ی کافی زیر تفکر پدرسالارانه ی تربیت خانوادگی قرار می گرفتند الزامی نداشت که جریمه ای هم اضافه شود مگر نیاز اقتصادی کشور.

و خوب دیگر ترفند " مهرم حلال جانم آزاد " زنان کارگر نخواهد شد هر چند که در گذشته نیز زنان جانشان آزاد که نمی شد هیچ متحمل هزینه های مادی زیادی برای جداشدن می شدند.

و البته مهریه را چه کسی گرفته و چه کسی داده که پول مالیاتش به جیب دولت برود؟

آقایان ما نخواهیم زیر بار این فرهنگ مردسالارانه ی شما که تا اتاق خواب و خصوصی ترین بخش زندگیمان نفوذ کرده برویم باید چه کسی را ببینیم ؟

آقای احمدی نژاد شما حاضرید؟

آقا شاهرودی شما چطور؟

متن فراخوان ائتلاف فعالان و گروه های مختلف جنبش زنان علیه لایحه ی حمایت از خانواده

- در لایحه «ضدخانواده» بر «بی حقوقی» زن ایرانی در قوانین موجود صحه گذاشته شده است و نه تنها به لغو کامل قانون تعدد زوجات و تاکید بر «تک همسری» صحه نگذاشته، بلکه ازدواج مجدد مردان را صرفا به شرط تمکن مالی (و تعهدی بدون ضمانت اجرایی) تشویق می کند.

- در لایحه «ضدخانواده» نه تنها بر مسئله «بی حقوقی کامل زنان در امر طلاق» تاکید کرده بلکه با طولانی کردن روند طلاق آنان را با دشواری های بیشتری مواجه ساخته است.

- در لایحه «ضدخانواده» نه تنها ازدواج موقت (صیغه) برای مردان متاهل را منع نکرده، بلکه حتا لزوم ثبت این ازدواج را نیز منتفی دانسته است.

- در لایحه «ضدخانواده» نه تنها حق بدون قید و شرط زنان برای اشتغال را به رسمیت نشناخته، بلکه بر ای تنها «پشتوانه» (از سر ناگزیری شان) یعنی «مهریه» نیز پیش از دریافت آن، مالیات تعیین کرده است.

- در لایحه «ضدخانواده»، نه تنها هیچ اثری از «حمایت از خانواده» دیده نمی شود، بلکه با تایید قوانین عقب مانده و غیرانسانی، کانون خانواده های امروز را به سمت «تزلزل» و «ناپایداری» هرچه بیشتر سوق می دهد.

- با توجه به موارد بالا، به روشنی می بینیم که در این لایحه، به جای «حمایت» از کیان خانواده، متاسفانه «ضدیت» با زندگی انسانی بین زن و مرد در خانواده ها موج می زند.

اسامی گروه ها، انجمن ها و افراد امضاء کننده اولیه این فراخوان به ترتیب حروف الفبا:

- برای پیوستن به این ائتلاف و نیز دادن پیشنهادات خود به منظور جلوگیری از تصویب این لایحه می توانید با ایمیل ما تماس بگیرید. آدرس ایمیل ائتلاف layehe.zedekhanevadeh@gmail.com

(لطفا امضای خود را در مخالفت با لایحه به این میل ارسال کنید و دیگران را نیز در این فراخوان همراه کنید.)

نیم نفسی

bonbasst — Sat, 02 Aug 2008 15:28:18 GMT

نیم نفسی می آید و میرود اما دلم به نوشتن نه !

خسرو شکیبایی درگذشت

bonbasst — Fri, 18 Jul 2008 14:42:01 GMT

برای دختر مدرسه ای هایی که در یک شهرستان کوچک اما نه دور افتاده زندگی می کردند و بعد از جنگ تازه به بلوغ رسیده بودند.فیلم تنها سرگرمی بود. شهرستان ما فقط یک سینما داشت سینمایی که جمعه هایش پر شده بود از دختر مدرسه ای هایی که با پدر و مادرانشان ( البته اگر مذهبی نبودند ) "هامون " و " سارا " و... می دیدند و بلوغ حتی اجازه نمی داد متوجه سن بالای مردی باشند که آن قدر برایشان جذاب بود و دوست داشتنی . مردی که وقتی اولین نوار دکلمه اش به بازار موسیقی شهرشان رسید (تنها فروشگاهی که نوار صوتی می فروخت.)صف کشیدند برای شنیدن صدای گرمش .

و وقتی سریال خانه ی سبز را با بازی اش می دیدند . آرزوی داشتن خانه ای سبز دعای شبانه شان می شد.

خسرو شکیبایی در گذشت.

می توانید بخوانید دختر مدرسه ای که دیگر بزرگ شده باور نکرد .

اقتضای زندگی در تهران

bonbasst — Mon, 14 Jul 2008 16:58:18 GMT

۲۵ سال پیش وقتی بخاطر شغل پدرم در شهرستانی که فقط ۳۹۰ کیلومتر از تهران دورتر بود بدنیا آمدم . و بعد زمانیکه تقلای مادر و پدرم برای گریز از شهرستان و برگشتن به شهر محل تولدشان به نتیجه ای نرسید اصرارشان را برای برگشتن به نظرم فرار از غربت می رسید .من در همان شهر بزرگ شدم زیر سایه ی پدری که مرا به خود بودن تشویق می کرد و نگاه های پر از تعجب زنان کوچه مان.قد کشیدم درس خواندم و در همان شهر با مردی که دوستش داشتم ازدواج کردم و به اینجا آمدم . دیدم به زندگی عوض شد.

و حالا بعد از سه سال وقتی بر می گردم به آن شهرستان ُتعجب می کنم . نفسم بند می آید می خواهم برگردم .حالا دیگر تحمل خیلی چیزها را از دست داده ام . اما آدم هایی هم هستند که از شهرستان مثل من به هردلیلی کوچ کردند اما ذره ای از تفکرشان عوض نشده و پابند اصالتی هستند که به مدد راه های کوتاه و زمان های بیکاری و اصلا همان سنت های تخمه شکستن و کله پاچه این و آن را بار گذاشتن توقعاتی باور نکردنی از زندگی و آدم ها دارند.آدم هایی که با توجه به داشتن تحصیلات دانشگاهی در یک مراسم عروسی سنت پایکوبی و شادی را زیر سوال می برند یا به جهزیه و خلعتی عروس ایراد می گیرند و حتی یقه ی خود و دیگران را بخاطر موسیقی پلید غربی و امریکایی می درند.استخوان تن مرده های همدیگر را می جوند عروسی را زهر دختر و پسر فهمیده و عاشق می کنند. آتش جهنم تنها برای رقاصان برپاست نه برای آشوبگران و تفرقه اندازان.

تفکر آدمها بسته به محل زندگیشان فرق می کند زمانی انتظار من از دوستی که یکبار با او تماس گرفتم تماسی از طرف او بود . اما اینجا یاد گرفته ام کم توقعی زاییده ی زندگی در شهر های بزرگ است.و آرام گذاشتن آدم ها به حال خودشان با جهیزیه ی کم یا زیاد یا عروسی با موسیقی و اصلا چهار دیواری اختیاریشان مختص سرگرم شدن در ترافیک و دو دو تا چهار تا کردن حقوق و قسط و اجاره خانه است.

پی نوشت : به خودم قول دادم که دیگه تو همچین مراسم های شرکت نکنم

وسوسه ی پل ها و مدیریت کامنتدونی

bonbasst — Sat, 05 Jul 2008 17:22:04 GMT

دوست عزیزی همین چند روز پیش مطلبی نوشته بود و در آن از جاذبه ی پل های عابر گفته بود . مدتها بود می خواستم از حسی که پل های عابر به من می دهند بنویسم از وسوسه ی پریدن و اینکه من اگر از بین این نرده ها خودم را پرت کنم پایین چه شکلی خواهم شد و آیا روحم قادر خواهد بود تنم را و شکلش را در آن حالت ببیند و چون هیچوقت از دیده شدن تنم بوسیله ی روحم مطمئن نبودم پس نپریدم و حالا چندی است که وسوسه ریل مترو مرا به خود می خواند با این تفاوت که با دیدن فیلم خودکشی فردی در یکی از ایسنگاه های مترو تهران می دانم چه شکلی خواهم شد و ترجیح می دهم بدنم در حالت قشنگتری دیده شود چه از چشم رهگذران و چه از چشم روحم .

پس هر دو گزینه تقریبا از دور خارج می شود و اینچنین است که هنوز نفس می کشم .

یاد دعای مادربزرگم می افتم : خدایا مرا با عزت بمیران تا مرگم هم آزاری به دیگران نرساند و یاد مرگ فامیلی دور که بر اثر شدت تصادف ماشینش جنازه اش را با بیل و به همراه خاک جاده جمع کردند و البته تا مدتها کسانی که شاهد این صحنه بودند دچار عذاب روحی شده بودند. بماند که از مرگ بر اثر سرطان هم بیزارم جدا از عذاب دوران کوتاه بیماری از اینکه بدون مو دیده شوم هم بسیار ناراحتم.

و البته می ماند مرگ در موقع خواب.هیچ تفاوتی با خوابیدن ندارد البته اگر از نوع سکته قلبی باشد نه از نوع زلزله ای اش.

پس منتظر می مانم.

پی نوشت :بعضی آدم ها آن قدر حقیر و پست هستند که ننوشتن نامشان و پنهان شدن پشت حرف های رکیکی که تنها لیاقت خودشان را دارد نمی تواند پستی و رذالت شان را مخفی کند .

جامعه ای که زنانش به پوشیدن و مردانش به ندیدن امر می شوند آخر و عاقبتش مریض های روانی ای می شود که احمق تر از آنند که نامشان را وبلاگ خوان گذاشت و حالا مدیریت کامنت اینجا به کار آید!

ورزش می کنم

bonbasst — Tue, 01 Jul 2008 16:12:18 GMT

دو هفته ای می شه که برای حفظ وزن ایده آلم که از شما چه پنهان در حال حاضر ۵۶کیلوگرم است به نزدیک ترین باشگاه به خانه مراجعه می کنم . و همین جلسات یکروز در میان باعث شده است که با زنانی روبرو شوم که اغلب مشکلات اضافه وزن دارند. زنانی که اغلب به درخواست شوهرانشان برای کاهش وزن { شما بخوانید اجبار شوهرانشان } اقدام کرده اند .و در غیر این صورت بخاطر بروز مشکلاتی که اضافه وزن برایشان بوجود آورده مثل زانو درد و کمر درد به یاد کاهش چربی های بدنشان افتاده اند.

شاید هیچ گاه فراموش نکنم دوران راهنمایی بخاطر ورزش زیر آفتاب و در محوطه ی مدرسه همیشه از آن گریزان بودم و بعد هم که به لطف شغل پدرم از امکانات ورزشی رایگان بهره مند شدیم کنکور و بهانه ای مثل درس خواندن ما را از آن نیم بند ورزش جدا کرد.

و حالا بعد از ۷ سال به خود آمده ام دو بار رژیم غذایی سخت گرفته ام و حالا برای نگه داشتن تعادل بین قد ۷۳/۱سانتی ام و وزن ۵۶ کیلوگرمی و البته بدلیل خانه نشینی و فراغت از کار دوباره فرصت ورزش کردن را پیدا کردم و عجب روحیه ای این دو ساعت در روز به من می دهد.

پی نوشت : دوباره داستان نویس شدم . دوست عزیزی که همیشه نظرهایش درباره ی داستان هایم برایم ارزشمند بوده است نسخه خوبی برایم پیچید تا دوباره شروع کنم ممنون سیامک عزیز و جای تو و همسرت اینجا خالی خواهد بود

پی نوشت دو: واقعا که همیشه تو این مملکت حتی اگر از درد به خود بپیچی هیچ فریاد رسی نیست .

امید واهی ای بود درخواست فیلتر شکن!

نیاز مبرم به فیلتر شکن دارم

bonbasst — Sun, 29 Jun 2008 05:42:53 GMT

امروز بعد از مدتی که توانستم وقت نشستن پشت این میز را پیدا کنم تمام سایت هایی را که به آنها لینک دادم بلوکه شده یافتم. از تمام دوستان محترم تقاضا می کنم یک فیلترشکن خوب برایم داخل بخش کامنت خصوصی بگذارید .

با کمال تشکر

نسیما

هستم

bonbasst — Fri, 20 Jun 2008 13:24:11 GMT

دوستی می گفت نوشتن وبلاگ بهانه ای لازم دارد مثل خواننده ی دقیق فهیم و منتقد.

دوست دیگری ننوشتن داستان را بدترین ضربه برای ذهن نویسنده می دانست و حالا من روزی یکی دو تا موضوع داستان به ذهنم می رسد و هنوز مداد بدست نگرفته ام حرف آقای همسر میزند توی کاسه و کوزه ی داستان نویسی من : که خواهشا شروع نکن نمی توانم تو ویراست داستان بهت کمک کنم و خوب این قطره هم خیلی زود خشک می شود.

البته بماند که آقای شوهر چپ و راست حرف هایش را با تیکه کنایه و خنده و شوخی می گوید و می گذرد اما من که کم هم ناراحت نمی شوم میییییییییییی دانم دروغ گوی قهاری نیست !